بهمن ۲۶, ۱۳۸۵ در ۰۹:۲۸ · در دسته دستهبندی نشده
روز اولی که با یاهو ۳۶۰ شروع کردم٬فکر نمی کردم وبلاگ یاهو ۳۶۰ را شروع می کنم و ادامه می دهم و دوستان خوب و همفکر زیادی پیدا می کنم. بعد که شیرینی این کار زیر زبان دلم رفت به فکر راه انداختن وبلاگ شخصی افتادم. با صادق غفرانی و چند نفر دیگر از دوستان خوبم هم مشورت کردم و آنها هم راهنمایی های خوبی کردند٬ اما کار را به بعد از برگشتن از سفر حج موکول کردم . اما…
در این سفر دوستان خوب و همراهی چون حامد حجتی ٬محمد خامه یار٬ محمد جواد محسن زاده ٬ محمد امین محمد لو و … که اکثرا خودشان هم وبلاگ داشتند یا همانجا راه انداختند٬ مرا تشویق کردند که استارت کار را از همان سرزمین مقدس بزنم .و زدم .
آنچه در ایران برای خودم ترسیم کرده بودم ٬ چیزی شبیه همان ستون « گزیده اندیشه ها» بود که سالها در کیهان متولی آن بودم و در آن بخشهایی از آثار برتر مکتوب را در زمینه های ادبی ٬ سیاسی ٬ اجتماعی ٬فرهنگی و … از کسانی چون امام خمینی٬ دکتر شریعتی ٬ شهید مطهری ٬شهید آوینی٬جلال آل احمد ٬استاد محمد رضا حکیمی ٬ قیصر امین پور ٬ سید حسن حسینی و … انتخاب می کردم و در آنجا با ذکر ماخذ می آوردم.
حوادث تلخ و شیرین حج مرا به نوعی خاطره نویسی کشاند و در ایران هم انتخابهایم را با نوعی مقدمه خاطره گونه درج می کردم که ظاهرا این کار به گواهی نظرات داده شده جذابیت کار را بیشتر کرده بود. اما مناسبتهای زمانی مرا وامی داشت که گاهی از قلم خودم هم استفاده کنم و نظرات خودم را هم بنویسم و این البته برای دل خودم خوب بود اما با آن هدفی که برای این وبلاگ در نظر گرفته بودم فاصله داشت .
از سوی دیگر بسیاری از دوستان نسبت به طولانی بودن بعضی قسمت ها گلایه داشتند. من شاید این گلایه را بشنوم اما فکر می کنم این فضای مجازی جایی برای خود سانسوری و کم گذاشتن نیست . شاید در روزنامه به اقتضای فضای محدود و رعایت دیگر خبرها و مقاله ها خلاصه نویسی یک اصل مهم باشد که هست ٬ اما در اینجا دیگر نمی پسندم که خودم را از نوشتن آنچه می خواهم محروم کنم . بله این اصل کلی روزنامه نویسی را قبول دارم که «تعداد خوانندگان یک نوشته ٬ نسبت معکوسی با حجم آن نوشته دارد» اما برای من نوعی ٬ تعداد خواننده هدف اصلی نیست . من حرفهایم را می نویسم و البته خوشحال می شوم که کسان بیشتر و پر شمارتری نوشته هایم را بخوانند ٬ اما فکر نمی کنم که برای اینکه بیشتر بخوانند ٬ کم کاری و کم نویسی کنم !
همچنین برخی از دوستان معتقدند که هر روز نویسی شاید خیلی مطلوب نباشد چرا که همه هر روز به اینترنت دسترسی ندارند یا فرصت چک کردن وبلاگها را در هر روز پیدا نمی کنند و بهتر است فاصله زمانی قسمتها بیشتر باشد تا کسان بیشتری هر قسمت را بخوانند و یک نظر هم این است که هر روز نویسی ٬ وبلاگ را فعال نشان می دهد و در دراز مدت یک امتیاز محسوب می شود.
یک نکته دیگر اینکه خیلی دوست دارم مثل یاهو ۳۶۰ برای هر نوشته ام عکس و طرحی مناسب انتخاب کنم و نیز موسیقی زمینه ای برای وبلاگم بگذارم . اما بلد نیستم. اصلا. همین جا از دوستان و مخاطبان خوب آب و آتش می خواهم به این برادرشان لطف کنند و به طور دقیق این راه را به من نشان بدهند.
در هر صورت این قسمت یا به قول بلاگرهای حرفه ای این پست را برای این نوشتم که به نوعی نظرخواهی و نظر سنجی از شما دوستانم دست بزنم و بپرسم :
۱- چگونه می پسندید؟متن را به شیوه ستون فوق الذکر انتخاب کنم یا خودم بنویسم ؟
۲- هر روز باشد یا هر هفته یا گاه به گاه ؟
۳-نوشتن مقدمه های کوتاه خاطره گونه در اول نوشته ها را چگونه می بینید؟
۴- برای گذاشتن عکس و طرح چه کار باید بکنم ؟ ظاهرا باید فقط از اینترنت انتخاب کنم اما آیا راهی وجود دارد که از هارد بردارم یا نه ؟
۵- برای گذاشتن موسیقی زمینه چی ؟
۶- چگونه می پسندید وبلاگ را برای دل خودم و نظرات خودم اختصاص بدهم ولو اگر طولانی شد یا اینکه به خاطر دل مخاطبانم ٬ خودم را سانسور کنم و خلاصه بنویسم ؟
۷- هر چیز دیگری از راهنمایی و انتقاد و پیشنهاد که به بهتر شدن کار من و البته دوستان و خوانندگان دیگر کمک می کند .
من این قسمت (پست) را برای مدتی نگه می دارم و به روز نمی کنم تا همه فرصت نظردادن داشته باشند.
فکر می کنم نتایج این نظر دهی برای همه جالب و کاربردی باشد.
از اینکه وقت می گذارید و برای این کار همراهی و یاری می کنید پیشاپیش تشکر می کنم .
نظر ۱۰۳
بهمن ۲۳, ۱۳۸۵ در ۲۰:۳۲ · در دسته دستهبندی نشده
بالاخره بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر در آخرین ساعات ۲۲ بهمن با اعلام بزگزیدگان خود در تالار وحدت تهران به کار خود پایان داد در حالی که امسال ویژگیهای منحصر به فردی داشت :
۱- نخستین موضوعی که توجه هر ناظر بی طرفی را به خود جلب می کرد ٬ تنوع سوژه ها و موضوعات مطرح شده در فیلمهای امسال بود.شاید در سالهای گذشته ٬ جشنواره ای با این همه تنوع سوژه و موضوع نداشته ایم . موضوعاتی اجتماعی ٬ فلسفی ٬ معنوی ٬ دفاع مقدس٬ سیاسی ٬ خانوادگی و عشقی ٬تاریخی و حتی تبلیغاتی با زبان هنری و با زبانهای واقعگرایانه ٬ روشنفکری و طنز با تنوع گسترده در جشنواره امسال حضور داشتند.
۲- نکته دوم ٬ تنوع کارگردانان و فیلمسازان از سلیقه های گوناگون بود. امسال فیلمسازان از طیفهای گوناگون فکری از حزب اللهی و روشنفکر و قدیمی و جدید و زن و مرد و … حضور پر رنگی در سینمای امسال داشتند.
۳- امسال برای اولین بار پس پایان جنگ تحمیلی ٬ بیشترین فیلمهای ساخته شده در زمینه دفاع مقدس را شاهد بودیم . فیلمهای روز سوم ٬ آنکه دریا می رود٬ اخراجی ها ٬ پاداش سکوت ٬ اتوبوس شب ٬ مثل یک قصه و سه چهار فیلم دیگر که مستقیم یا در حاشیه به موضوع جنگ تحمیلی پرداخته اند ٬ محصول یک سال گذشته سینمای ایران است .
این فیلمها همان طور که پیشتر اشاره کردم با سلیقه ها و نگاههای گوناگون ساخته شده اند و ممکن است هر کسی با همه بخشهای آنها موافقت نداشته باشد و یا نقدهایی را به برخی قسمتهای آنان وارد بداند که این البته حق هر منتقدی است اما از ارزش اصلی کار یعنی توجه قابل تقدیر و بی سابقه فیلمسازان کشورمان به مقوله مهم دفاع مقدس نمی کاهد.
گذشته از این ساخت فیلمی پر جاذبه با موضوع جنایتهای رژیم شاهنشاهی (روز بر می آید) را نیز باید در همین زمینه مورد اشاره قرار داد.
۴- نکته جالب دیگر٬ جایگاه جشنواره امسال در بین توده مردم و به اصطلاح تماشاگران و مخاطبان است ٬ چیزی که تا یکی دو سال پیش ٬ روز به روز از این ویژگی کاسته می شد تا جایی که چندین همایش و کنفرانس برای بررسی علت رویگردانی مردم از سینما برگزار شد.
امسال برای نخستین بار در تاریخ برگزاری جشنواره های فیلم فجر ٬ ۱۳ فیلم به حد نصاب بیش از ۵۰ درصد محبوبیت مردمی دست پیدا کردند به طوری که صاحبنظران از آن به عنوان یک «پدیده» یاد می کنند. همچنین چهار فیلم نیز حد نصاب بالای ۷۰ درصد آرای مردمی را کسب کردند و در روز آخر نیز فاصله دو فیلم پر مخاطب «اخراجی ها» و «سنتوری» با بیش از ۹۰ درصد آرای مثبت تماشاگران ٬ به یک دهم درصد رسید. این مقدار اقبال مردمی به خود جشنواره و به فیلمهای ساخته شده در یک سال گذشته ٬ ستودنی است و از برنامه ریزی مناسب در این عرصه خبر می دهد.
ذکر این نکته ضروری است که در سه چهار سال اخیر ٬ سالنهای نمایش دهنده فیلمهای جشنواره فجر خالی شده بود و اکران فوق العاده سوم و چهارم برای برخی فیلمهای امسال که تا ساعت چهار بامداد طول بکشد و در همان سئانس آخر ٬ کسانی ایستاده فیلمها را تماشا کنند ٬ تاییدی بر ویژگی فوق است .
به همین دلیل ٬ پیش بینی می شود سالی پر بار در انتظار سینمای ایران باشد و همه قشرها با آسودگی خاطر و با قدرت انتخاب کامل به گزینش فیلمهای مورد علاقه خود بپردازند و نگرانی از فیلمهای آلوده ای که عشقهای مثلثی و خیابانی و … را مطرح می کنند نداشته باشند . بخصوص خانواده های متدین ٬ سال آتی می توانند با خیال آسوده ٬ سینما را به تفریحات سالم خود و فرزندان خود اضافه کنند.
۵- یک ویژگی دیگر جشنواره امسال ٬ حرف و حدیثهای حاشیه ای آن بود. بیشتر این اما و اگر ها به نوع داوری و اعطای جوایز بر می گشت . طبیعی است که ارزیابی ها در وادی هنر ٬ در ذات خود با ذوق و تا حدودی سلیقه همراه است و اگر داورانی دیگر دست به انتخاب می زدند ٬ برروی فیلمها و آثار دیگری دست می گذاشتند٬ اما به نظر می رسد می شد با تمهیداتی ٬ این اعتراضات را کاهش داد. انتقاد برخی فیلمسازان به اینکه امسال در برخی رشته ها ٬ تنها دو یا سه نامزد اولیه وجود داشت در حالی که در سالهای گذشته در هر رشته ٬ چهار تا پنج کاندیدای دریافت جایزه را اعلام می کردند٬ انتقاد بجایی است .
همچنین این گفته برخی بازیگران سرشناس که از ابتدا به ما گفته بودند در فیلمهای کارگردانان حزب اللهی بازی نکنید وگر نه دور جایزه گرفتن را خط بکشید ٬ نکته ای است که باید روی آن تامل کرد. البته باید توجه داشت که داوران جشنواره هر سال ٬ دو سه ماه قبل از برگزاری جشنواره انتخاب می شوند نه یک سال قبل که فیلمها کلید خورده اند! از سوی دیگر ٬ این اعتراضها نشان می دهد که مشکل ٬ همکاری کردن با کارگردانان حزب اللهی و ارزشی است و قاعدتا این موضوع نباید از سوی وزارتخانه ای که تلاش دارد به نیروهای هنرمند متدین ـ به نسبت گذشته ـ میدان بیشتری بدهد ٬ صورت گرفته باشد.
برخی شنیده ها نیز حاکی از آن است که دستهایی خارج از سیستم تصمیم گیری مسئولان برگزاری جشنواره ٬ سعی در ایجاد اختلاف و اعتراض سازی داشته اند که خوب است مدیران بالای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی این مسئله را پیگیری و در صورت رسیدن به نتیجه ٬ ماجرا را برای مردم و رسانه ها اعلام کنند.
و اما یک نکته دیگر: گرفتن برخی پزهای اپوزیسیونی از سوی برخی چهره های حزب اللهی کاملا نچسب است ! حتی ممکن است این نوع برخوردها از سوی مردم به چیزهای مختلف هم تعبیر شود . در شرایطی که پس از سالها نیروهای ارزشی و دینمدار ما امکان عرض اندام مناسب در عرصه سینما را پیدا کرده اند این نوع موضعگیریها و ادا – اصولهای اپوزیسیونی ٬ قدرناشناسی و کفران نعمت است . دوستان خوب ما توجه داشته باشند که نکند بازیگران اصلی کسانی در پشت پرده باشند و آنها سادگی و شتاب به خرج داده باشند…
نظر ۱۹
