شايد آن روزهاي كودكي كه با ورقهاي امتحاني براي خودم روزنامه اي درست مي كردم كه علاوه بر لوگو ، خبر و سرمقاله و طرح و جدول و قصه و مطالب دنباله دار داشت فكر نمي كردم كه سرنوشت ، سر سازگاري با علاقه هايم داشته باشد و من به حرفه دوست داشتني خبرنگاري و روزنامه نگاري وارد شوم . اكنون 21 سال از اولين شعري كه از من در ماهنامه كيهان فرهنگي به مديريت زنده ياد حسن منتظرقائم و سپس صفحه صداي بال انديشيدن كيهان در زمان شهيد حسن شاهچراغي چاپ شد مي گذرد . درست است كه در اين مدت دستي در كارهاي مديريتي فرهنگي هم داشته ام ، گاهي روزنامه نگاري هم درس داده ام و كتابهاي چندين ناشر معتبر را هم ويرايش كرده و مي كنم ، اما همچنان به عنوان با افتخاري مي نازم كه مي خواهم تا پايان عمر همراهم باشد :

خبرنگار.

اين وبلاگ، شخصي است و البته در آن بر اساس بهره ها و تجربه هايم در امور فرهنگي و رسانه اي مي نويسم اما به قول مسعود كيميايي ، در اينجا "بشدت خودم هستم" و الزاما آنچه در اينجا مي نويسم مواضع كيهان ، ايرنا يا مثلا سايتهايي چون رجا نيوز نيست . عنوان" آب و آتش" هم ، كنايه اي از همه آن چيزهايي است كه به آنها علاقه دارم و بر اساس فرمان دلم قلمي مي كنم از فرهنگ و سياست و ادبيات و سينما و هنر و اجتماع و هر چيز دوست داشتني ديگر.

تقي دژاكام